تو را با اشک خون از دیده بیرون راندم آخر

که تا در جام قلب دیگری ریزی شراب آرزوها را

به زلف دیگری آویزی آن گلهای صحرا را

مگو با من ، مگو دیگر، مگو از هستی و مستی

من آن خودرو گیاه وحشی صحرای اندوهم

که گلهای نگاه و خنده هایم رنگ غم دارد

مرا ازسینه بیرون کن .

ببر از خاطر آشفته نامم را

بزن بر سنگ جانم را

مرا بشکن ، مرا بشکن

تو با درد آشنا بودی

ولی ای مهربان من

بگو آخر که از اول کجا بودی؟♥

کنون کز من یه جا مشت پری در آشیان مانده ...

و آهی زیر سقف آسمان مانده ...

بیا آتش بزن این بال و پرها را

رها کن این دل غمگین وتنها را

تو را راندم

که دست دیگری بنیان کند روزی بنای عشق وامیدت

شود امید جاویدت

تو را راندم

ولی هرگز مگو با من

که اصلا معنی عشق و محبت را نمیدانم

که در چشمان تو نقش غم و دردت نمیخوانم

تو را راندم

ولی آن لحظه گویی آسمان میمرد

جهان تاریک میشد ، کهکشان میمرد

درون سینه ام دل ناله میزد:

باز کن از پای زنجیرم ، که بگریزم

به دامانش بیاویزم

به او با اشک خون گویم مرو

من بی تو می میرم

ولی من در میان های های گریه خندیدم

که تو هرگز ندانی

بی تو یک تک شاخه عریان پاییزم

دگر از غصه لبریزم

در این دنیا بمان بی من

برای دیگری سر کن نوای عشق و مستی را

بخوان در گوش جان دیگری آوای هستی را

تو ای تنها امیدم

بی من از آن کوچه ها بگزر

مرا یکدم به یاد آور

بیاد آور که می گفتم : «بیا امید جان من»

بیا تن را ز قید آرزوهایش رها سازیم

بیا میعاد خود را بر جهان دیگر اندازیم

بیاد آور که اکنون بی تو خاموشم

ز خاطر ها فراموشم

و یک تک لاله ی وحشی

به جای لاله بر گور دل من روشنست اکنون

رویای خسته مردیست شاید                  در خاکسترآخرین ترانه اش

و یا بال بال پرنده ای         که بوی غروب را در فضا می پراکند

هر چه هست شعر نیست

       شاید چیزی مثل چشمهایت

                                                              بدون پایان ...

  هر وقت دلش می گرفت به کنار رودخانه می آمد. در ساحل می نشست و به آب

  نگاه می کرد. پاکی و طراوت آب، غصه هایش را می شست. اگر بیکار بود

 همانجا می نشست و مثل بچه ها گِل بازی می کرد.

آن روز هم داشت با گِل های کنار رودخانه، خانه می ساخت. جلوی خانه

باغچه ایی درست کرد و توی باغچه چند ساقه علف و گُل صحرایی گذاشت.

ناگهان صدای پایی شنید برگشت و نگاه کرد. زبیده خاتون (همسر خلیفه) با یکی از

 خدمتکارانش به طرف او آمد. به کارش ادامه داد. همسر خلیفه بالای سرش ایستاد و گفت:

- بهلول، چه می سازی؟

بهلول با لحنی جدی گفت:

- بهشت می سازم.

همسر هارون که می دانست بهلول شوخی می کند، گفت:

- آن را می فروشی؟!

بهلول گفت:

- می فروشم.

- قیمت آن چند دینار است؟

- صد دینار.

زبیده خاتون گفت:

- من آن را می خرم.

بهلول صد دینار را گرفت و گفت:

- این بهشت مال تو، قباله آن را بعد می نویسم و به تو می دهم.

زبیده خاتون لبخندی زد و رفت.

بهلول، سکه ها را گرفت و به طرف شهر رفت. بین راه به هر فقیری رسید

  یک سکه به او داد. وقتی تمام دینارها را صدقه داد، با خیال راحت به خانه برگشت.

زبیده خاتون همان شب، در خواب، وارد باغ بزرگ و زیبایی شد. در میان باغ، قصرهایی

 دید که با جواهرات هفت رنگ تزئین شده بود. گلهای باغ، عطر عجیبی داشتند. زیر هر

 درخت چند کنیز زیبا، آماده به خدمت ایستاده بودند. یکی از کنیزها، ورقی طلایی رنگ به

 زبیده خاتون داد و گفت:

- این قباله همان بهشتی است که از بهلول خریده ای.

وقتی زبیده از خواب بیدار شد از خوشحالی ماجرای بهشت خریدن و خوابی را

 که دیده بود برای هارون تعریف کرد.

صبح زود، هارون یکی از خدمتکارانش را به دنبال بهلول فرستاد. وقتی بهلول

 به قصر آمد، هارون به او خوش آمد گفت و با مهربانی و گرمی از او استقبال کرد.

  بعد صد دینار به بهلول داد و گفت:

- یکی از همان بهشت هایی را که به زبیده فروختی به من هم بفروش.

بهلول، سکه ها را به هارون پس داد و گفت:

- به تو نمی فروشم.

هارون گفت:

- اگر مبلغ بیشتری می خواهی، حاضرم بدهم.

بهلول گفت:

- اگر هزار دینار هم بدهی، نمی فروشم.

هارون ناراحت شد و پرسید:

- چرا؟

بهلول گفت:

- زبیده خاتون، آن بهشت را ندیده خرید، اما تو می دانی و می خواهی بخری، من

  به تو نمی فروشم

بعد از مدتی طولانی اومدم تا بگم من وبلاگم را سرمیزنم پس هستم

هی زل نزن به قاشق و لیوان و بستنی

من را نگــاه کــن دو دقــیقــه که با مـنی

من با تو حـرف مـی زنـم امـا تو زیر لـب

می خوانی و هزار و یک آهنگ می زنی؟

هی پایه های صندلی ات را عقب نکش

با ساعـتـت نگــو که فقـط فکر رفتـنـی

این سایه ی مچاله که اینجا نشسته است

یک مرد عاشق است نه یک آدم آهنی!

آخـر کـدام گوشه ی دنـیا شنـیـده ای

مردی چنین کشاله شود در پی زنی؟

کافه شلوغ شد...چه بگویم؟..بلند شو...

                                     سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز،

                            سالهاست که در گوش من آرام،آرام

خش خش گام تو تکرارکنان
                          می دهد آزارم

و من اندیشه کنان غرق در این پندارم
که چرا،

خانه ی کوچک ما سیب نداشت؟

در خاطرات دیروز گم می شویم

بی آنکه بیندیشیم

امروز هم خاطره روز دیگریست

افکارمان را به بازی می گیریم

بالا و پائین می رویم  

 فحش می دهیم   

 دست و پا می زنیم    

در اخر غرق می شویم

بی آنکه بیندیشم که گلدان را آب باید داد

به پایان می رسیم

هیچ 

                               آسمان هم مثل من افسرده بود

ماه ابان اوج یاس و تیرگی 

                               گل نبود و برگ هم پژمرده بود

چشمهای پر ز اشکم را ببین

                               شاید آنشب آسمان هم می گریست 

خوب می دانم که بعد از مرگ من

                                باز ابر آسمان خواهد گریست

ساکت و خاموش مدفون می شوم

                                هیچکس از خود نمی پرسد که کیست

خیلی وقته نتونستم بیام پیشتون   ببخشید

منو تنها نزارید

بای

همچون گلي در بوستان عمرم به پايان مي رسد

دراين سراب زندگي گمگشته اي درمانده ام

هستم گرفتار زمان عمرم به پايان مي رسد

شد دفتر غمنامه ام آكنده از غمهاي من

غمهاي من پيش از بيان عمرم به پايان مي رسد

قلبم  شده درياي خون عقلم شده گرداب غم

نابرده ام من كام جان عمرم به پايان مي رسد

از كس نديدم الفتي مهرم ندارد مسكني

نالم زحال خود چسان عمرم به پايان مي رسد